-A A +A

Komende IVV Evenementen

Er zijn geen aanstaande activiteiten.

Op zoek naar een Volksdansbal in Vlaanderen of Brussel ?

Neem een kijkje op . Altijd op de hoogte blijven kan via Twitter: !

Bezoek ook even onze facebook-pagina: http://www.facebook.com/InstVlaVolk

Volkskunst 201409 - Editoriaal

Gebakken Peren

Wat vond je van de zomer 2014? Wisselvallig? Dus eigenlijk een afspiegeling van het leven van elke dag. De peren hebben er in ieder geval niet onder geleden. Tussen de buien door reed IVV verder zijn ronde van Vlaanderen, van festival naar festival. Nu nog werken aan een mooie afsluiter van 50 jaar gestructureerde volkskunst in Vlaanderen.

Akkoord, we hebben maar even getranspireerd onder tropische temperaturen deze zomer. Toch hebben kwakkelzomers tal van voordelen. We zagen prachtige wolkenformaties. Er zijn minder wespen. Astma- en chronische bronchitispatiënten zien minder af van fijn stof. Hooikoortslijders kunnen volop wandelen in de regenbuien. Nauwelijks tropische temperaturen: dat vermindert de kans op hevige onweders, windhozen en andere calamiteiten. Toch hier en daar wateroverlast. Vlaanderen zou het land van 1000 vijvers kunnen zijn. Alleen: daar zien we vanuit de lucht niet veel van. We proberen het water onder de grond te stoppen, en dat lukt niet altijd. Waterbeheer blijft een uitdaging.

Wat er ook van weze, peren zijn er genoeg. Door de jammerlijke politieke ontwikkelingen in Oekraïne zijn er nu zelfs te veel. Onze kersverse minister van landbouw (jawel, Joke Schauvliege) liet haar stem in het koor horen. Er is Europees geld nodig om de telers een hart onder de riem te steken. Ondertussen werden de eerste maatregelen genomen. Ongeveer 10% van de peren blijft aan de bomen hangen . Dat moet de prijs van de peer aantrekkelijk houden voor de producenten. Toch jammer. We zouden immers het economische prijs-volume gegeven ook in omgekeerde richting kunnen laten spelen. Prijzen mogen dan zakken op voorwaarde dat we een afzet garanderen. En creativiteit creëert mogelijkheden. Bepaalde ketens zetten hun klanten aan tot consumptie van peren. Door in eigen land te verkopen besparen de producenten alvast op vervoerskosten. Het bovendien nog een stuk vriendelijker voor het milieu . Dus eten maar, want onze peren mogen er gerust zijn. Pyrus communis L. is de wetenschappelijke naam. Maar laten we toegeven: Conférence, Doyenne du Comice, Beurré Hardy, Triomphe de Vienne en Durondeau klinken zoveel sierlijker. We zouden er met plezier in bijten. Perenjam is een mogelijkheid om wat de natuur ons biedt, ook in de winter op tafel te zetten .

Geen peren tijdens onze voortgezette ronde van Vlaanderen. Wel dans, muziek, vendelspel, kleurrijke kledij en tal van babbels over ons immaterieel cultureel erfgoed. Waar we ook neerstreken met onze tentoonstellingswand, overal voelden we sympathie. Aanwezig zijn en delen in de festival-vreugde heeft ons weer een en ander geleerd.

Peren en volkskunst: beide moeten aan de man en de vrouw gebracht worden. Peren zijn een nuttig consumptie-artikel. In welke mate moeten we ook denken aan technieken om Volkskunst te laten ‘consumeren’? Net zoals nu voor de afzet van peren, heerst er bezorgdheid over de verspreiding van volkskunst. Peren zijn lekker, maar zeker geen levensnoodzakelijk voedsel. Dat geldt ook voor volkskunst. Het beleven doet deugd, maar lang niet iedereen beschouwt volkskunst als onmisbaar.

Bezorgdheid dus. Dat mochten we ervaren in Wuustwezel waar het jaarlijks Gildefeest van de Hoge Gilderaad der Kempen (HGK) plaatsvond. De indrukwekkende optocht van de aanwezige gilden lokte heel wat belangstelling. De weergoden openden een gedeeltelijk blauwe hemel in de namiddag, waardoor de competitie voor dans en vendelen in openlucht kon plaatsgrijpen. Sympatisanten aan onze stand brachten herhaaldelijk de toekomst ter sprake. Hoe maken we de werking van de gilden aantrekkelijk voor jonge mensen? Kinderen in heuse gilde-kledij geeft een vertederende aanblik. Maar er is meer nodig om de jonge generatie te boeien. De Nederlandse Oud Limburgse Schuttersfederatie bouwde een website speciaal voor kinderen: de Sjöttesjoël. Wie inlogt komt op een interactieve webstek terecht. De bedoeling bestaat erin kinderen op een ludieke manier de schutterij te leren kennen . Het blijkt te werken, want er komen steeds meer kinderschutterijen .

Twee weken later streken we neer in Schoten om de wereld te beleven. Vanop onze stoel kregen we Mexico (Compania de Danza Folklorica de la Ciudad de Mexico), Peru (Ritmos del Tiempo), Spanje (Francisco de Goya), Servië (Folklore ensemble Vila), Taiwan (Fang-shiang Dancing Theatre) en de Verenigde Staten (Brigham Young University uit Utah) te zien. Volkskunstgroepen Gelmel en Jan Pirrewit (Schoten), de Kegelaar (Wilrijk) en Reuzegom (Leuven) zorgden voor de Vlaamse inbreng. Een Vlaanderen mocht naast de rest van de wereld staan. Iedere Vlaamse volkskunstgroep was zichzelf met groepsgedragen optredens. Een week lang mochten we mee genieten. De klanken van de slotavond op vrijdag 18 juli jl. zinderen nog na. De zes buitenlandse groepen kregen om zo te zeggen vrij podium, en dat hebben ze stuk voor stuk schitterend ingevuld met een enthousiaste nokvolle tent als stevige partner. Pakkende momenten ook toen het orkest van ‘the Brigham Young University’ het lied ‘If I needed you’ uit de ‘Broken Circle Breakdown’ aanhief en vlekkeloos vertolkte, of ook toen een koppeltje van Gelmel op een geniale eenvoudige manier Vlaanderen voor enkele momenten op het podium bracht tijdens de finale, smetteloos aan elkaar gespeeld door Paul Van Duren en zijn – voor de gelegenheid – internationaal orkest.

Duizenden mensen in Schoten: dat mag ons sterken in ons volkskunst-geloof. Wie Schoten miste, kreeg nog ruimschoots de kans om andere festivals bij te wonen. IVV kon met de reizende tentoonstelling niet overal tegelijk zijn, maar we deden toch een poging om weekeinde na weekeinde festivals te bezoeken. Zo was er op 9 en 10 augustus het internationaal folklore festival in Westerlo en Zoerle-Parwijs. Opnieuw kregen we een bijtijden exotisch dansmenu op ons rijkelijk gevuld bord. Groepen uit Brazilië (Grupo de Bricantes do Paralelo 30), Indonesië (SMA Am-Azhar 4), Slovakije (Inovec) en Ierland (Ceoltoiri Kilkenny) zorgden voor de internationale bijdrage. Vendelgroep Ansfried en volksdansgroep Die Spelewei (binnenkort 60 jaar jong) brachten Vlaanderen op het podium. Het programma was een illustratie van de grote verscheidenheid aan culturen. Ontroerende eenvoud was er ook met de kindergroep, begeleid door een heus kinder-orkest. Ondertussen trok onze stand met de meer dan vier uur durende DVD herhaaldelijk te aandacht en gaf ruim de mogelijkheid tot netwerking.

Na Westerlo kwam het festival in Vosselaar op 16 en 17 augustus. Opnieuw kleinschaliger dan Schoten, maar daarom niet minder interessant als voedingsbodem voor het kloppend volkskunst-hart. Volkskunstgroep Dophei zorgde voor een indrukwekkende intro. De groep blies twee jaar geleden 50 kaarsjes uit en blijft Vlaanderen fris en energiek vertolken. Rustige country dansen uit Schotland (Dunedin Dancers uit Edinburgh), wisselden af met harmonische choreografie uit Tsjechië (Ayfas uit Brno) en ontstuimige omwentelingen uit Paraguay (Paraguay Rekove uit Asunción). Een programma om duimen en vingers af te likken!

Op de valreep kwam er nog het laatste IOV-festival in de reeks op zondag 24 augustus in Bonheiden. Volkskunstgroep de Krekels ontving groepen uit Cuba (Companya Folklorica Camagua), Frankrijk (Cercle de Carhaix), Oekraïne (Yunist Podillya) en de muziekgroep Rättvik Spelmanslag uit Zweden. Wie de hoogtepunten van het festival wil herbeleven kan terecht op de website voor de bestelling van een DVD . Ook het festival in Bonheiden was enkel mogelijk dank zij de inzet van een leger anonieme vrijwilligers. IVV is ook voor deze uitnodiging dankbaar.

Tussendoor schrokken we niet voor terug voor een tijgersprong naar Bachten-de-Kupe, meer bepaald het openluchtmuseum Isenberghe. Het domein ligt wat verscholen op 10 km van Veurne en 25 km van Ieper. Wie op het einde van de dreef naast de Sint-Mildredakerk van Isenberghe de poort binnentreedt, ervaart een imposante rust, midden een heus mini-dorp. Museumdirecteur Marcel Messiaen verzamelt al meer dan 30 jaar wat onze groot- en overgrootouders dagelijks benutten als alaam en materiaal. Hij liet huizen reconstrueren en bouwde zo aan een mini-Bokrijk in het andere uiterste van Vlaanderen . Het museum draait met eigen middelen en heeft nood aan helpende handen en veel sympathie, net zoals onze peren.

Ondertussen trad Sven Gatz bijna geluidsloos aan als minister van Cultuur. Hij ontkent alarmerende berichten over een ‘Grote Sanering’ in het beleidsdomein Cultuur, Jeugd, Media en Sport. De nieuwe minister wenst het vrijwilligerswerk te coördineren en te strijden tegen de regelgeverij in het vrijwilligerswerk.

Hopelijk blijft het niet bij goede voornemens, anders zitten we als vrijwilligers (weer) met de gebakken peren.

Gert Laekeman
Voorzitter IVV

Gebouwd met

Drupal